Sensizken şehir çırılçıplak görünüyor gözüme… 40 yıl yaşlanmış ve çıplak…Baktığım hiçbir şeyi aslında görmüyor, gördüklerimi ise beğenmiyorum…
Aldım nefesler sensizken işe yaramıyor sanki… İçtiğim tüm sigaralar dumansız, tütünsüz… Kaldırdığım tüm kadehler boş…
Çığlıklarım sessiz, gözyaşlarım kupkuru…Çiçekler renksiz sen yokken… Saksılar topraksız…
Gökyüzünün maviliğinde bir eksiklik var. Denizler dalgasız, martılar olabildiğinceçirkin, simitler bile susamsız sanki…
Sensizlik hayatın içinde boşaltılan bir evde unutulan bir kitap kadar yoksul ve çaresiz bir halde kalakalmak gibi…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder