Sende var olan yerimi kaybetmekti belki de en acı olan…
Ne güzeldi sen ve ben olabilmek. Biz ile başlayan cümlelerde seni düşünüp heyecanlanmak…
İnsan kaybettiklerini geri istiyor her zaman. Kabul olmayacak dualara inanmak istiyor. Biliyor ki kendi inanırsa kabul olacak tüm duaları. Bunu öğretmişti o en eskilerden daha eski olanlar… Ama o kadar kolay değildi işte…
Kendi ellerinizle boğduğunuz geleceğiniz size geri gelmiyor. Biraz şansınız varsa lanetleniyor ve hortlaklara sahip oluyorsunuz hepsi bu…
O şansın kötü şans olduğunu söylemedim sanırım, affola…
Her yeni yenilgimizde hayatımdaki en acı olay bu işte diyoruz. Her zaman yanılsak da bunu söylemekten alıkoyamıyoruz kendimizi… Bu bir savunma sadece… Acımızı içten içe azaltmak için uydurduğumuz çocukça bir savunmalardan sadece biri…
Biliyoruz ki bu yaşadığımız aslında hiçbir şey… Daha acılarını yaşayacağız ya da tanık olacağız daha acılarına. Ama o an bunu düşünmüyor, düşünemiyoruz…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder