Hayat...

Hayattı beni en çok yoran. Bir kere de kıyak geçse hayat, kader, artık adı her neyse o bir kere de bizden yana olsa... Sonra aslında o hep yanımızda diye düşünüyorum. Biz görmüyoruz sadece,görmek istemiyoruz çünkü istediğimiz gibi değil hayatın bize verdikleri , hep daha güzeli hep daha iyisi olsun istiyoruz. Yaptıklarımdan hoşnut olmadığımızda pışmanlıklar sarıyor etrafımızı ve keşke yapmasaydık diyoruz. Sonra akıl savunmaya geçip sen yapmadın, ben öyle olacağını düşünmemiştim hayatın bize layık gördükleri tüm bunlar diye fısıldıyor kulağımıza ve biz ona inanıp lanetler yağdırıyoruz,hayata. Oysa ne gerek var lanetlere, hayata sövmeye. Bunu sen istedin. Senin kararındı her şey. Bunu kabullen ve mutlu olmaya calış. Ama olmuyor di mi böyle söyleyince aa evet doğru söylüryosun bundan sonra öyle yapayım diyemiyorsun. Şimdi söyle hayat mı kötü insanların  kararsızlıkları mı ?