Ümitlenmek , ne tuhaf bir duygu. İstemsizce karşındakinin duygularını bilmeden sadece kendince tahminlerde bulunarak o duygulara isimler koymak. Her hareketini bir nedene bağlamak. İçimdeki çocuğu asla öldürmediğim, öldüremediğim içindi, tüm bunlar. Tüm bu çocukça oyunlar, o çocukluğun masumluğun ardına gizlenip yapılan her şey. Boşa kürek çekmek, ben böyle olacağını biliyorum martavalları hepsi saçma bir çocukluk işte. Bunları yaptığım an doğru gelse de şimdilerde çok pişmanım. Keşke yapmasaydım. Keşke arkadaşlarımı , onların içlerindeki çocukları bu işin içine çekmeseydim. En başından vazgeçseydim. Kendi içimde söndürseydim. Şimdi daha mı iyi oldu? Hayır. Keşke yapmasaydım, tüm yaptıklarımı. Çünkü bu ben değilim. Bu gerçek ‘Didem’ değil. Olmadığım, asla olamayacağımı düşündüğüm birine dönüştüm, bir anda. Şimdilerde toparlanırken neler kaybettiğime bakıyorum, evine hırsız girdikten sonra eşyalarını kontrol eden insanlar gibi. Neleri götürdü bu yaptıklarım benden, neleri ben de bıraktı ve belki de benim hiç haberim olmadan neler getirdi bana.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder